Friday, 18 March 2011

Anyone dies alone

The mug shots of Otto and Elise Hampel

Otto and Elise Hampel were the kind of people everyone could call "normal", if this thing named "normality" exists. Under the Hitler's Reich they were treated as just illiterate workers, Otto as factory worker and Elise as housekeeper, and both lived a life in accordance with the nazis' rules: while he had fought in the World War, she was an active member of the "Women's League", even ending up leading a group of this nazi organization. But as sometimes the changes just need a flame, the Elise's brother's death in the war meant for the couple the beginning of a clandestine struggle against the nazi's propaganda through handwritten leaflets they were spreading all over Berlin. It's touching and moving to read the postcards, they were mispelled and with a rough writing, but with powerful mottos such as "Hitler's war is the worker's death" or "Free Press".



"Hitler's regime will bring us no peace"


Yes, as you could imagine by the upper pictures after more than 2 years of activity they were detained, jailed and finally murdered on April 8, 1943. Until that point they had tried hard to discourage people from collaborating with Hitler's terror regime and, without knowing, they became the history that Hans Fallada wanted to recreate on his "Alone in Berlin", the history of how a poor and uneducated couple could defy the Gestapo itself.





Saturday, 16 October 2010

Eu, vos

Segundo Galeano, Mohammad Ali inventou o poema más curto da historia: "Eu, vos".

According to Galeano, Mohammad Ali made up the shortest poem in History: "Me, we".

Sunday, 16 May 2010

Nikolas Rose, Terapia y poder.

"El moderno self se considera -en una perspectiva histórica inusual- que debe ser autónomo, libre y que debe convertirse en un actor. Esta idea acerca de cómo se debe ser induce a considerar que se es un ser más completo cuando se es hábil para elegir, para realizar una narrativa propia. Esta noción del yo que es libre para elegir no es una simple y abstracta noción cultural, sino que está imbricada en toda una serie prácticas que atraviesan toda nuestra sociedad. La más notable de estas prácticas es el consumo a través del cual nosotros, seres humanos, definimos el tipo de yo que debemos ser mediante las elecciones que hacemos, a través de los libros que compramos, de los vestidos que vestimos, de los coches que conducimos, etc. Cada uno de estos bienes realiza o materializa a la vez nuestra personalidad en la elección que hacemos y proyecta una especie de luz sobre el tipo de persona que somos. Pero el yo en nuestra sociedad no es simplemente libre para elegir, el yo está obligado a elegir, está obligado a conferir sentido a su vida como si ésta fuese el resultado de una serie de elecciones: casarse o no casarse, tener hijos o no tenerlos, (...). Se considera cada decisión como algo destinado a realizar una cierta dimensión de la personalidad que nos hace inteligibles en relación a nosotros mismos y a los otros, como si fuesen una expresión de ciertos rasgos subyacentes a la personalidad global. Cada uno tiene que asumir su responsabilidad acerca de la felicidad o la infelicidad de su propia existencia. Cada uno tiene que ser actor en el drama de su propia existencia."

Tuesday, 20 April 2010


"The stigmatized individual tends to hold the same beliefs about identity that we [normals] do; this is a pivotal fact. His deepest feelings about what he is may be his sense of being a 'normal person', a human being like anyone else, a person, therefore, who deserves a fair chance and a fair break"

Goffman, E. (1963). Stigma, Notes on the Management of Spoiled Identity.

Wednesday, 30 December 2009

Wednesday, 23 December 2009


"I believe in the non-existence of the past,
in the death of the future,
and the infinite possibilities of the present"

J.G., Ballard.

Wednesday, 10 June 2009

Housewife


-Non o vas crer, Susan, pero houbo un tempo no que quixen ser farmacéutica. O que pasa é que agora non sei se é verdade ou o soñei... Qué cabeza a miña, eh?

Sunday, 10 May 2009

Sóc una arna

Il·lustració: la meva germana


"Sóc una arna, una minúscula arna miserable. Vull sortir fora, a la tenebra. No feu soroll, fa mal. Sóc una arna, una veu, un pensament relatat en instants, una ex-vida" Salvador Espriu

Tuesday, 5 May 2009

Bruno Bettelheim e as "nais neveira"

Na sala de espera da consulta do Dr.Bruno Bettelheim, dúas mulleres se miran. Unha non sabemos cómo se chama, chamaremola polo tanto sra. X, a outra é Lorraino Roberts, estadounidense, nai dun fillo con autismo. A sra. X comeza a conversa.

-Ah, é vostede outra desas nais neveira?
-A qué se refire?
-É que non o sabe? Iso é o que somos.


Durante prácticamente 3 décadas o discurso dominante dentro das explicacións dos trastornos do espectro autista baseábase na psicoanálise, nomeadamente, na teoría das "nais neveira" de Bruno Bettelheim. Segundo o autor, o citado trastorno sería debido a que as nais, a raíz dunha incompetencia na maternidade consecuencia de problemas na infancia, decátandose "de que su deseo es que sus hijos no existan, se espantan tanto de sus propias inclinaciones que inhiben toda espontaneidad y sentimiento en su trato con los pequeños” (B.B., La fortaleza vacía, 1967). Deste xeito, moit*s dest*s nen*s foron separad*s das súas"perxudiciais" nais e internad*s en escolas de "curación" mentras elas eran sometidas a terapias que buscaban a xénese deste mala influencia. O paradoxal é que a estas nais se lles quitaba a posibilidades de ser todo aquilo para o que foran educadas, isto é, nais tradicionais, polo que finalmente se lles baleirou a vida ao despoxala de todo senso e valor, de toda capacidade de autosuficiencia e competencia.


Pero voltemos ao diálogo. Non dixo "o q pretenden q sexamos", nin sekera "o q din q somos" senón "O que somos". A certeza dunha subxectividade (re)construida a partir dun discurso sen saída, sen posibilidade de escape: a asunción dunha culpa e polo tanto a delegación nunha autoridade. Sen voz, sen decisión, sen liberdade, sen nada. A Psicoloxía, aínda que miremos para outro lado, produce discursos de poder con intención de regulación e de control... Benvido, sr. Foucault!


A reportaxe: http://www.tu.tv/videos/estoy-junto-a-ti-la-noche-temetica#
www.Tu.tv

Monday, 20 April 2009

1984 (George Orwell)



"Baixo as pólas estendidas do castiñeiro,
eu vendínche e tí vendíchesme..."

Wednesday, 15 April 2009

"Que el yo no soy yo" Agustín García Calvo



"La Ciencia está para confirmar la fe en la Realidad y, por tanto, para que estemos seguros de que no hay nada más que hacer que lo que ya está hecho. Lo que todos los días os predica la televisión, sobre todo, mostrándoos que no puede suceder nada más que lo que ha sucedido. Todos los días, por si entra alguna duda, que no hay nada que hacer"


En Antipsychologicum, el papel de la psicología académica: de mito científico a mercenaria del sistema.

Friday, 3 April 2009

O desencanto. Segunda parte.




"Compro el periódico y leo sin asombro
que ayer he muerto"

L.M.Panero

Monday, 2 March 2009

O desencanto. Parte primeira.

"Disque d*s supervivintes que voltaban -e voltan- dos campos, non tiñan nada que contar, que canto máis auténtica era a súa testemuña, menos trataban de comunicar o que viviran. Como si el*s foran *s primeir*s asaltad*s pola dúbida sobre a realidade do que lles sucedera, de ter confundido, por azar, un pesadelo con un acontecemento real. Sabía -e saben- que en Auschwitz o en Omarska non se fixeran 'máis sabi*s, ou máis profund*s, nin mellores, máis human*s ou máis benevolentes en relación ao home', e que moi ao contrario sairan de alí espid*s, baleir*s, desorientad*s. E non tiñan ganas de falar diso. Salvando as distancias, esta sensación de sospeita fronte á propia testemuña tamén é válida, nalgunha medida, para nós. Semella coma se nada do que temos vivido nestes anos nos dera autoridade para falar"


Agamben, G. (1996) Medios sin fin. Notas sobre política.

Wednesday, 25 February 2009

*** PATHOS ***



Quen cambia os termos, declara a guerra, lin nalgún libro. Quen intentando facer un discurso pretendidamente revolucionario segue mantendo a terminoloxía da forza contra a que loita, fracasa de antemán. Os discursos non son inocentes, non. Pero, ¿cómo crear nomenclatura nova, cómo facelo? É coma se de súpeto alguén nos dixera que a mesma palabra chuvia suxire unha xerarquía, unha maneira autoritaria de entender o mundo. ¡Teríamos que sinala co dedo cando acontecese! ¡Ou lle chamaríamos “ese auga que cae do ceo”! Creo que iso se entende ben a primeira vez que escoitas que alguén chama ás enfermidades malestares ou aos trastornos dores. ¡E o cambia todo! E pasamos a falar de alienación, liberdade, loita, etc. Se mudan os significados e se resignifican as palabras, nun baile que vai máis alá do xogo de nomenclaturas para chegar desenmascarar esa suposta asepsia e cientificidade, ese halo de Verdade, con V maiúscula, con V de Victoria... ¡Nas outras voces, nas ignoradas, escoitaremos as novas palabras! ¿Seremos quen de oilas?

Sunday, 18 January 2009


A Vida ven sendo secuestrada polo tanxible, o obvio; o máis mecánico, básico e incluso ordinario.


...unha case morte.

Thursday, 4 December 2008

Bauman, Z. (2008) La comunidad, en busca de la seguridad en un mundo hostil

Do traballo que fixen sobre Bauman, una anaco (fíxeno en castelán)...


"La postmodernidad trajo consigo una individualización extrema del ser humano. Cada vez
con maior frecuencia vemos encumbrarse el mito del sef-made man o self-made woman, la virtud de aquel/aquella que ha llegado a ser quien es sin ayuda de nadie, en la más absoluta soledad. El héroe o la heroína no es la persona que más beneficie a la comunidad o que más haya contribuido al bienestar de su grupo social, sino quien ha sido capaz de “llegar lejos” -normalmente entendido como haber ganado dinero- sin haber recibido la ayuda de nadie ni haberse cuestionado nunca la naturaleza de las dificultades que ha ido encontrando. El mérito está, pues, en ganar el juego sin saber exactamente cuales eran las reglas ni mucho menos cuales eran los intereses de la banca. Porque, como bien dice Bauman, para alcanzar sus intereses a la banca le sobra la comunidad. Si consigue deshilar las redes de apoyo social la gente se volverá más obediente y dócil y, finalmente, más consumidora: de planes de pensiones, de seguros sanitarios privados, de terapias o medicamentos, de abogados, de televisión, etc., es decir, de productos de seguridad momentánea"

Thursday, 13 November 2008

"Tener una vida politizada es, muchas veces, tener una vida rota" Santiago L. Petit


Poida que aínda que non queiramos sexa o momento de voltar ás vidas politizadas, ás vidas rotas. Ás vidas que loitan simplemente por deixar de ser posibilidade e facerse tanxibles. Ás existencias desobedientes e anómalas.

Wednesday, 1 October 2008

Basaglia, F. y Basaglia, F. (1973) La mayoría marginada. La ideología del control social.


¿Qué é exactamente o imperdoable da persoa con enfermidade mental? ¿Qué é o que fai que se lle tema, que se lle exclúa, que se lle etiquete e se lle controle, segundo Franco Basaglia? ¿É por culpa da imaxe que se nos da dende certos sectores, coma seres perigosos e violentos? Se aceptasemos isto sen afondar máis, para min sería confundir un medio cunha causa: poida que en parte o medo ao enfermo mental sexa consecuencia do seu estigma, pero iso non contesta a pregunta principal: ¿por qué se produce tal estigma, qué intereses pode haber na creación no imaxinario social do trinomio enfermo mental=loco=violento, cando de sobra é coñecido a inexistencia de estudios que relacionen positivamente a enfermidade mental coa violencia? A tese principal de Basaglia é que o crime cometido é "non desempeñar un papel activo ou pasivo na producción ou rexeitar (por elección ou por necesidade) o papel de consumidor". Tachán! Na camisa do esquizofrénico, do demente, do discapacitado, a mancha de sangue do capitalismo postindustrial.



¿Quédanse así as cousas? ¿Permitése a existencia dun grupo fóra da norma? ¿Se lles exclúe e nada máis? Para Basaglia, isto sería demasido perigoso. Nos recunchos oscuros, entre os rexeitados, sempre pode nacer unha faísca de rebelión ou simplemente unha forma de vida -unha subcultura- que negara a imbatibilidade do capitalismo coma única forma de vida posible e desexable. Unha vida sen consumo, nos din, non é unha vida. Non debe ser considerado vida. Por todo isto, e nunha manobra que o autor denomina objetividade do poder, o sistema inclúe aos/ ás marxinados/as a través dunha ideoloxía sociopsiquiátrica onde, mediante terapias, medicamentos, controis sanitarios, etc. se lles poida catalogar coma enfermos/as e, polo tanto, perdan totalmente toda capacidade subversiva para pasar a ser considerados/as obxectivos principais do Estado de Benestar. De fondo, como non, a idea do título: a ideoloxía do control social.

Friday, 26 September 2008


"A vida nunha sociedade feita por e para criaturas que, se non son sinistras e deprimentes, son absolutamente aburridas, só pode ser, se non é sinistra e deprimente, absolutamente aburrida"

Manifiesto SCUM, Valèrie Solanas




Escapando de vidas cotiás, buscando dores e ledicias complementarias, asumindo avances e reivindicando erros. Así nace este blog.